W dniu 7 maja odbyło się kolokwium online „Nawierzchnie asfaltowe w perspektywie neutralności emisyjnej i gospodarki obiegu zamkniętego” dotyczące stosowania destruktu asfaltowego zorganizowane przez Polski Kongres Drogowy.

 

Już prawie dwie dekady trwa w Polsce dyskusja nad zagadnieniem powtórnego stosowania destruktu asfaltowego, a jego zastosowanie do mieszanek mineralno-asfaltowych zostało dopuszczone m.in. w pierwszych „Wymaganiach Technicznych” (WT-2 Nawierzchnie asfaltowe 2008). Na przestrzeni ostatnich lat producenci mma, prowadzili badania laboratoryjne, próby technologiczne, odcinki doświadczalne, produkowali i wykonywali nawierzchnie asfaltowe z dodatkiem granulatu asfaltowego. Realizowany był również projekt badawczo-rozwojowy – InnGa, w którym udział granulatu w mma dochodził do 50% w warstwach podbudowy i wiążącej oraz 30% w warstwie ścieralnej. W ramach przedsięwzięcia „Rozwój Inicjatyw Drogowych” RID I/6, objęta została szersza analiza zastosowania nie tylko destruktu, ale też innych materiałów pochodzących z recyklingu, możliwych do użycia w budownictwie drogowym. Dotychczasowe badania i doświadczenia z zastosowaniem granulatu w mma, zakończyły się optymistycznymi wnioskami. Wynikało z nich m.in., że granulat jest w pełni przydatnym materiałem do produkcji mma i nie ma istotnych różnic we właściwościach mieszanek z granulatem i bez.

 

Projekty badawcze i doświadczenia w stosowaniu granulatu determinowały jego zmiany w dopuszczeniu do stosowania. I tak – w 2010 r. pojawiła się aktualizacja WT-2, gdzie pojawiły się ograniczenia w dwóch metodach dozowania destruktu – na zimno 15% i na gorąco 30% do warstw podbudowy i wiążących, a następnie w 2014 zwiększono jego zawartość procentową do 20% w technologii na zimno i 30% na gorąco. Aktualnie na podstawie RID, ilość stosowania granulatu determinuje wskaźnik zastąpienia lepiszcza BR i realna zawartość granulatu w mieszankach będzie mogła dochodzić do ok. 40-50%. Nowością jest także to, że granulat będzie można użyć do warstw ścieralnych.

 

Branża jest zgodna co do przydatności ponownego i wysoce efektywnego stosowania destruktu. Wskazuje na wiele zalet, takich jak: ochrona złóż naturalnych poprzez bardziej efektywne i racjonalne wykorzystanie zasobów poprzez obniżenie zużycia kopalin; mniejsze koszty zakupu i transportu nowych materiałów i tym samym redukcja śladu węglowego; redukcja zużycia energii, a w efekcie ograniczenie wytwarzanych zanieczyszczeń; mniejsze koszty zakupu i transportu nowych materiałów pochodzących z recyklingu. Widzi także, jak utrzymanie dotychczasowego stanu prawnego powoduje negatywne skutki dla środowiska, przeciwdziała gospodarce o obiegu zamkniętym oraz przekłada się na niekorzystny wpływ na ceny ofert.

 

Wciąż jednak na przeszkodzie stoją niejednoznaczne i niespójne interpretacje ustaw środowiskowych. Dlatego też, niezbędne jest wprowadzenie kompleksowych regulacji prawnych umożliwiających wyłączenie destruktu spod przepisów ustawy o odpadach. Przedstawiciele administracji i branży drogowej mówią jednym głosem i występują do ministerstw klimatu oraz infrastruktury z prośbami o podjęcie działań legislacyjnych mających na celu uznanie materiałów z rozbiórki dróg za produkty uboczne oraz uznanie szerszego spectrum materiałów wtórnych wykorzystywanych w ramach działalności budowlanej takich jak: destrukt asfaltowy, beton i gruz betonowy, gruz ceglany, kruszywo staroużyteczne, niezanieczyszczona gleba i ziemia. Jednocześnie, organizacje zwróciły się do Ministra Klimatu o wydanie interpretacji potwierdzającej, iż proces budowlany jest procesem produkcyjnym oraz, że miejscem wytworzenia odpadów w przypadku inwestycji liniowych jest gmina, gmina/gminy lub województwo, na terenie których prowadzona jest cała Inwestycja budowlana. Podobne problemy legislacyjne obecne były w innych krajach Europy, jednak po stopniowej regulacji udało się je rozwiązać. Skutkiem tego jest znacznie wyższe niż w Polsce wykorzystanie odzyskanych materiałów, które przykładowo w Belgii, Danii i Finlandii osiąga 100%. Europa dąży do bycia społeczeństwem recyklingu, należy więc dołożyć starań do uregulowania kwestii recyklingu omawianych materiałów.